بخشش؟

شوهرم....! یعنی شوهر سابقم..

چرا نمیذاره به درد خودم بمیرم.چرا باید یه سال بعد از طلاق بیفته دنبالم ،که چی؟ خجالت نمیکشه این بشر؟ کم از دستش کشیدم ،نابودم کرده بازم دست بردار نیست..

امروز جلوی دانشگاه جلوی راهمو گرفت ...نتونستم جوابشو ندم،شاید درکش برای شما سخت باشه اما با همه ی این اتفاقا و عذابا و با اینکه الان حالم ازش به هم میخوره ،اما بلاخره عشق اول و آخر زندگیم بوده ناب ترین لحظه های زندگیمو با اون تجربه کردم و یه زمانی براش میمردم.خیلی حرف زد ،از علاقش گفت!! از اینکه زن اول و آخرش بودم از اینکه از دوری من مریض شده! آخرشم گریه کرد و قسم خورد اون آدمی که من فکر میکردم نبوده و خیلی حرفای دیگه....

منم اگه جاش بودم همینکارو میکردم چون مطمعنم هیچ کس نمیتونه اندازه اون موقه های من دوسش داشته باشه،هیچ کس نمیتونه اندازه من انقدر به شوهرش گرم و وفادار باشه .اما خب اون واسه من چی بود که بخوام دوباره داشته باشمش؟

تو خیابونا پر از مردایی مثل اونه، ریخته اصلا، مردای هوس باز دو دقیقه ای!

تو تمام مدت حرف زدنش حتی یه ذره هم دلم به حالش نسوخت.عین یه تیکه یخ داشتم نگاش میکردم.دریغ از یه حس...

امکان نداره ببخشمش،چون دیگه چیزی واسه ی بخشیدن وجود نداره

بعضی رفتارا باعث دلخوریمون میشن،بعضی رفتارا باعث دل شکستگی و بعضی باعث گریه و کلافکی اما یه سری از رفتارا هستن که طرف برای همیشه برات تموم میشه ، پس دیگه نباید انتظاری داشت..!

چشم های سرد من...